|
||||||||||
 | ||||||||||
 Opgericht 1 maart 1961 door Charles Pahud de Mortanges. Ereleden: Albert Milhado † (1981), Sjabbe Bouman† (1986), Dick Loggere (1986), Wim van Zijll † (1987), Jan Nieuwenhuyzen Kruseman † (1991), Fanny Blankers-Koen † (2000), Hans Muller (2002), Chris Mijnarends (2003), Marie Smit-Vierdag † (2005), Ruud Onstein (2005) Klaas Nuninga (2006), Jan Jiskoot (2011) Nieuwsbrief. Speciale jubileumuitgave van de lustrumviering 14 mei 2011 Redactie: Jos van Kuijeren en Jan Jiskoot Lustrumfotograaf: Soenar Chamid Het bereiken van het 50-jarig jubileum is voor iedere vereniging een gedenkwaardig moment. DE 144 is al 5 decennia een dynamisch netwerk van mensen, die gepassioneerd zijn van en door topsport. Dat feest is gevierd met een terugkeer naar de Olympische Arena in Amsterdam. Een jubileum biedt ook de gelegenheid om terug te blikken naar de rijke historie van onze club, maar vooruit kijken is minstens even belangrijk. Welke richting gaat de club op? Zodat we de komende 50 jaar kunnen floreren, zoals in de afgelopen 50 jaar? Mag ik een schot voor de boeg geven? Langs de as van vriendschappen vanuit de sport vergroten we onze invloed richting de (landelijke en lokale) politiek en verbreden we ons netwerk in het bedrijfsleven. Zodat we topsport en alle facetten daar omheen zo goed mogelijk in de spotlights houden. Want we hebben allemaal dezelfde filosofie; sport in algemene zin en topsport in het bijzonder, zorgen er voor dat de maatschappij er beter van wordt. We hebben aansprekende verhalen nodig die de toekomstige generatie kunnen inspireren en uitdagen om het beste uit hun talent te halen. Verhalen, opgeslagen in de hoofden van iedere 144-er, klaar om verteld te worden! Let the games begin! Namens het Bestuur van DE 144, Ben Sonnemans (Vrije vertaling van het voorwoord van het “Olympisch” Paspoort van 14 mei 2011) Deelname aan het lustrum Door Jan Jiskoot De inschrijving voor het lustrum op 14 mei overtrof de verwachtingen. Door aanhoudende inspanningen van de lustrumcommissie is er tenslotte een opkomst van 158 personen gerealiseerd. 85 leden van een ledenbestand van 167 schreven in, waarbij het aantal niet inschrijvers vooral te wijten was aan vakantie of andere bezigheden. 47 introducés brachten zij mee, waarvan het grootste deel partners. Van de sponsoren en speciale gasten van DE 144 was het aantal 21. Jammer dat op de dag van het lustrum een tiental ingeschrevenen om diverse redenen niet konden komen. De assistentie van 22 leerlingen van het ROC in Leiden, dank zij de actie van hun stagedocent en docent sportlessen Joop Peeters en de organisatietalenten van o.a. Niehe Media konden de onderdelen van het spelgedeelte vlekkeloos verlopen. Het weer was gezien het “historisch” beeld de laatste tijd voortreffelijk. De instelling van de deelnemers aan de spellen, zoals te verwachten, fanatiek, soms op de rand van het sportieve. Dat deelnemen belangrijker was dan winnen bleek niet voor deze lustrumactiviteiten te gelden.   De Spelen van DE 144: 1 Wielrennen (fietsen) 2 Curling 3 Estafette (fun tower) 4 Gewichtheffen 5 Gamen (video- en fotospel) 6 Voetballen (penalty schieten) 8 Bergbeklimmen (klimwand) 9 Kanovaren 10 Dressuur (Toren van Hanoi) 11 Touwtrekken 12 Yukigassen (sneeuwballengevecht)  In deze jubileumuitgave een terugblik op de Spelen van DE 144 op 14 mei in het Olympisch stadion in Amsterdam. Een terugblik in woord en beeld.  Een dag terug naar toen door Hans Brian Het leek een beetje op een sprookje. Een nostalgische reis in het verleden. Het begon al bij de binnenkomst in het Olympisch Stadion. Hoe lang was het ook al weer geleden dat ik daar deelnam aan de vermaarde Olympische Dagen? Langer dan DE 144 bestaat. De tweede verrassende ontdekking was de samenstelling van de teams. Zelf mocht ik teamleider zijn van een ploeg van bijna 80 tot net in de 30. Daar was overigens alleen wat van te merken bij de meer gewaagde opdrachten waar “ de jeugd “ zijn verantwoordelijkheid nam. Het was allemaal een beetje zoals vroeger tijdens de sportdag, toen de basisschool nog lagere school heette. Een ontdekkingsreis door het sportieve verleden toen bewegingsonderwijs nog gymnastiek heette. Een dag, waarop voor mij en ik neem aan vele anderen de liefde voor de sport ontstond. Een dag met uitdagingen, waar je toen je hand niet voor omdraaide, maar nu merkte dat toen niet meer bestond. Wat heb ik een plezier gehad met mijn teamgenoten.  Met verve werden de diverse opdrachten afgewerkt, waarbij de prestaties van de andere teams nauwlettend in de gaten werden gehouden. We werden soms zelfs fanatiek als er op een onderdeel naar onze ongetwijfeld gekleurde mening niet eerlijk gejureerd werd. Voor even waren we weer als kinderen van toen, wij die op welke wijze dan ook daarna met topsport te maken hadden gehad. Wat een feest, niet in de laatste plaats door mijn fantastische team. Een feest wat doorging toen we weer in de wereld van de volwassenen waren beland bij de prijsuitreiking en de voortreffelijke spijzen en drank. Een onvergetelijke dag te midden van vele sportvrienden. Een levensgrote pluim voor de organisatie van deze opmerkelijke dag ter gelegenheid van het 50 jarig bestaan van DE 144. En de 24 uur later ook nog spierpijn, zoals in mijn beste dagen na een zware wedstrijd. Ik reken dat Reggie, Boudewijn, Margriet en Marko niet aan. Nogmaals bedankt! Deelnemen belangrijker dan winnen? Door Hans Muller Een met zorg uitgezochte omgeving, een inventief sportief programma, prachtig weer, een hoge opkomst van onze vrienden van de sport, wat wil je nog meer? Een betere ambiance kon het organisatie comité en de deelnemers zich niet wensen. Dat alles moest wel garant staan voor een geslaagde dag. EEN ECHT LUSTRUM FEEST. Een echte Olympische “krachtmeting”, tussen sporters, die in de geest van de Coubertin waren geselecteerd. Als selectie criterium hanteerde het comité: “Alleen de allerbeste athleten mogen deelnemen, maar deelnemen is belangrijker dan winnen”. Maar dit laatste hadden enkelen van ons niet meegekregen, want hoe fanatiek heb ik een aantal van de deelnemers zien sporten om vooral maar te winnen. Jong, zowel als in de categorie super senioren. Verleren zij het dan nooit die sporters van weleer? Een academisch onderzoek zal ooit nog wel eens uitwijzen dat het gewoon in de genen zit. Je ontkomt er niet aan. Enkele hoogtepunten wil ik er uitlichten. Het fietsen op de sintelbaan moet Jan Jansen toch wel in hogere sferen hebben gebracht en alles moet hem “geel” voor de ogen hebben gezien. En de rit op de fiets van de “Bolle” Bolhuis met Erica, oud zwemster, in de kinderbak, had toch ook wel enige symboliek in zich.  Bij het gewichtheffen ging het er toch om hoe vaak men in 5 min. die 200kg, althans dat leek het wel tegen het einde van de tijd, omhoog kon tillen? Uit mijn observatie hadden verschillende aanvoerders al snel in de gaten dat je sneller kon tellen dan heffen dus het resultaat van deze test zou alsnog uit de uitslag moeten worden geschrapt. En wat is pijnlijker voor een Super Senior wanneer je bij het beklimmen van die prachtige wand, op weg naar eeuwige roem, je jeugdige concurrent 4 maal langs ziet komen? Dat geeft toch te denken. De spelregels bij het sneeuwballen gooien moeten nog maar eens onder de loep worden genomen, die bewegende doelen waren veel te snel voor ons, er werd nauwelijks gescoord en dat was toch de bedoeling. Maar leuk was het wel, jammer dat het van het Olympisch programma is afgevoerd. De scores bij de intelligentie testen vielen wat tegen volgens de jury, maar dat lag ongetwijfeld aan de jury, want komt men niet steeds meer tot inzicht dat topsporters in aanleg ook intelligent moeten zijn.  Dat het winnende team een mooie huldiging kreeg was alleszins verdiend, alhoewel…..Maar toch HULDE. Wij verliezers hebben er inspiratie uit geput. Iedereen kan dus winnen en alhoewel dit niet het hoogste is, gaat het toch aan ons hart, wij wilden en willen toch altijd winnen. Het was een schitterende dag met sport, spel, spelen en plezier. Maar wat word je er dorstig van, dus op naar de bar. Alhoewel alcohol en sport niet samen gaan, bleken de “VRIENDEN” van ons genootschap ook op dit onderdeel stevig getraind te hebben en stonden ook de meisjes, zittend of staand, hun ‘mannetje” wel. Tot laat in de avond werd het glas geheven en bijgepraat over het verleden en het heden, waarbij mij opviel dat de verhalen uit vervlogen tijden steeds sterker worden. Een heerlijke dag, als tot in de puntjes geregeld, en verzorgd. EEN HEEL GROOT COMPLIMENT aan de organisatie. Het moet veel tijd en inspanning gekost hebben om het zo te organiseren, maar jullie hebben ons een onvergetelijke dag bezorgd. Namens de ereleden, waar ik apart wil vermelden dat Dick Loggere – erelid - en boven de 90 ook acte de présence gaf. Ereronde in een badjas Door Jaap de Groot Dit keer geen ereronde met een beker, maar in een badjas. Niet langs volle tribunes, maar een afgeladen bar. Maar het was het waard! In het stadion waar ooit voor het eerst het totaalvoetbal werd uitgevoerd, leverde Team Van Gennip een totaalprestatie. Naamdraagster Yvonne zorgde voor de Liga-repen, ondergetekende testte of er lucht in de ballen zat, Robert Eenhoorn gooide bij het sneeuwballenspel de helmen aan gort, Harrie Linders beklom De Muur van Amsterdam-Zuid gelijk een Nepalese sherpa, klauterde het liefdeskoppel Dani Libosan en Ruben Houkes als twee chimpansees door de Toren van Babel en zorgde het andere liefdeskoppel (Rieneke & Eddy Verheijen) dat het allemaal niet te fanatiek werd. Vooral vanwege dat laatste werd de hoofdprijs ons door alle leden van DE 144 gegund. De staande ovatie was hartverwarmend en deed de aangenaam verraste teamleden realiseren dat de triomf misschien wel heel erg verdiend was. Winnen is leuk. Maar winnen op zo’n fantastisch georganiseerde jubileumfeest is van de buitencategorie. Zeker voor Yvonne van Gennip, die op 47-jarige leeftijd eindelijk haar ’15 minutes of fame’ inhaleerde.  Touwtrekken fnuikend Door Jos van Kuijeren “Ik zie m’n jeugd voorbijkomen”, zei wethouder Eric van de Burg van Amsterdam bij zijn speech aan het begin van de Spelen van DE 144. Daarmee doelde hij op de captains van de 12 teams, die gezamenlijk de fakkel brachten naar de plek waar het Olympisch vuur zou worden aangestoken. Schitterend om die oud-topsporters en coaches te zien tijdens deze ceremonie, uiteraard volgepraat door Jack van Gelder. Het waren bijzondere Spelen merkte ik als lid van het in hard rose poloshirts gehulde team van Floris Jan Bovelander. Direct na het eerste onderdeel, het touwtrekken, voelde ik me uitgeput. Je wilt je immers niet laten kennen. Dat was eigenlijk de sfeer van de middag, je niet laten kennen. Maar ik heb toch een paar onderdelen overgeslagen. Wandklimmen of sneeuwballengooien, dat is niet mijn ‘ding’. Ik ben meer het type van spreekwoorden en gezegdes doorfluisteren of gewoon de keiharde quizvragen. En een rondje met een bakfiets ging ook nog wel; helaas moest de hoogte van het zadel bijgesteld worden. En dat kostte tijd. Mijn rol in het langdurig snel gewichtheffen was ook niet onverdienstelijk. Mijn bewondering geldt de vrouwen en mannen in ons team, die hoewel hoog in de vijftig of laag in de zestig wel tot het uiterste gingen bij het klimmen en klauteren. Maar ja dat hoort bij (oud)topsporters of je nu tenniskampioen bent geweest of een crack in golfen. Het was een echt Olympisch feestje in Amsterdam, het genootschap der 144 waardig. De napraat was intensief, al viel het tegen dat we niet in de prijzen vielen. Nou ja, dat viel ook wel weer mee. Geweldig om veel mensen te ontmoeten en te spreken, waarbij de verschillende bloedgroepen zoals hockey of zwemmen/waterpolo elkaar toch weer vonden. Terug naar huis in de trein nader kennis gemaakt met Marianne Thomas, die ik eerder tegen kwam in Rotterdam bij de Casinobijeenkomst. In mijn geheugen stond ze als Olympiër genoteerd. In 1968, atletiek: vijfkamp.  De dag zou roze worden! Door Katusha Esser Een weekend in mei: 13 mei: Marco Borsato 14 mei: 50 JARIG LUSTRUM DE 144: de spelen van DE 144 15 mei: kampioenswedstrijd Ajax – FC Twente Het hoogtepunt van het weekend is wel duidelijk! Zaterdag 12.30 uur op naar het Olympisch Stadion in Amsterdam! Via een voetbalwedstrijd van zoonlief waar wij getuige waren van zinloze agressie op het veld, waardoor de organiserende thuisploeg van het toernooi geroyeerd werd, richting een veel sportievere en gezelligere meeting, de spelen van DE 144 in het Olympisch Stadion! Wat is het toch een mooi stadion! En wat een toepasselijke locatie voor ons genootschap! Bij aankomst was het al overduidelijk: ontvangst bij de parkeergarage door Michael de Ruiter, (juist ja, zoon van), de rode loper, tasjes, T-shirts, petjes… de lustrumcommissie heeft niets aan het toeval overgelaten. De kleur van ons team: roze. Met mijn teamgenoten Hans Muller, Ben van Vliet, Frank van der Wall Bake, Herman Quarles van Ufford, mevrouw Duinker en coach Toon Gerbrands (+ alle wederhelften) was ik ervan overtuigd dat de dag “roze” zou worden. Zoveel specialisten in ons team, denkers, doeners en een coach die niet beter weet dan van alle verschillende karakters een team te maken, je zou denken “roze” kan niet meer stuk! Gedurende de dag waren er een paar momenten dat mijn hart sneller ging kloppen. 
Allereerst mijn “alpine” hart bij het zien van sneeuw en bergen.
Helaas, geen berg om af te dalen maar samen met Hans M. bedwongen wij
deze 10m (?) reus met pikkel en houweel. En dan het
sneeuwballengevecht… wie bedenkt überhaupt al deze “spel zonder
grenzen” activiteiten? Michiel de Ruiter! (juist ja, de echtgenoot van).
“Roze” heeft gezwoegd en gezweet en wij waren er van overtuigd dat we
de prijzen binnen zouden halen. Maar helaas het was een andere kleur
die er met de badjassen van door ging.De after party zorgde snel voor het verdringen van het verlies. Nu was het mijn “après-ski” hart wat sneller ging kloppen: biertje, muziek, inhaken en meedeinen op de muziek van André Hazes (het hossen op sportschoenen is wel wat fijner dan op skischoenen). Toen was daar het moment dat de lustrumcommissie de cheque voor het goede doel, het Jeugdsportfonds, overhandigde aan Johan Wakkie, bestuursvoorzitter van het Jeugdsportfonds. Doel van dit fonds is om alle kansarme kinderen aan het sporten te krijgen! Mijn “sport”-hart, mijn “moeder”-hart en mijn “kinderfysiotherapie”- hart sloeg een paar keer over…. Tijdens de aansluitende BBQ was er alle gelegenheid om met vele leden bij te kletsen en de sportieve dag nogmaals de revue te laten passeren. Eenmaal thuis waren wij even de “kinderen met de verhalen” van wat wij allemaal beleefd hebben deze dag. Heel bijzonder, onvergetelijk! Reggie, Boudewijn, Marko, Margriet…. En alle helpende handen van het ROC Leiden … dank jullie wel voor deze unieke dag! P.S.. de “day after”: Spierpijn! Achteruit de trap aflopen e.d. Fanatisme verjaart niet Door Kirsten van der Kolk Dat is één ding dat duidelijk werd na de lustrum dag van DE 144 in het Olympisch Stadion. Onder een stalende zon probeerden sommigen hun fanatisme nog te verbergen, anderen kwamen er direct openlijk voor uit. Zelf leefde ik nog in de ontkenningsfase. Als onlangs gestopte topsporter dacht ik mijn fanatisme ook achter mij gelaten te hebben. Maar de fanatieke aard van het topsportbeestje komt altijd weer boven. En niet alleen bij mij. Zelfs ex-topsporters van een of meerdere generaties voor mij zag ik fanatiek nepgewichten de lucht in slingeren of een fictieve ijswand beklimmen, zoals Jan Jansen. Respect! Soms bezorgde het fanatisme (van anderen natuurlijk) mij een lichte teleurstelling, vooral als dat vals spel opleverde. Hierbij kijk ik nadrukkelijk in de richting van het team met o.a. Ed Verheijen, Ruben Houkes, Robert Eenhoorn, Yvonne van Gennip. Inderdaad: de uiteindelijke winnaars. Ik kan u vertellen dat zij in ieder geval één onderdeel verloren: het touwtrekken. Op leeftijd en formaat leek de tegenpartij de gedoodverfde winnaar, maar u kent wellicht het verhaal van de schildpad en de haas. Inderdaad de schildpad won. Onze tactiek was zo sterk, dat onze tegenstanders zich gedwongen voelden een extra persoon aan het touw te laten meehangen. Dit vals spel werd natuurlijk meteen gesignaleerd en kenbaar gemaakt bij de scheidsrechter. Het noodlot wilde dat het spel erna ook een confrontatie tussen deze twee teams opleverde. Ook hier was het vals spel niet van de lucht en de frustraties over het verlies van het touwtrekken leidde tot enkele scherp geplaatste ijsballen van onder andere de werpersarm van honkbalcoach Eenhoorn. Na inspanning komt ontspanning. De barbecue was het moment voor de evaluatie op de prestaties. Drank en Andere Hazes zorgden ervoor dat verdriet over verlies snel naar de achtergrond verdwenen en een algeheel positief gevoel overheerste na zo’n geweldige dag. Zoals Pierre de Coubertin reeds zei: “Deelnemen is belangrijker dan winnen!” Een uitspraak die ik als ex-topsporter vanaf nu vaker zal gaan aanhangen.  Een geweldig lustrum. Eén die niet onopgemerkt voorbij ging, dankzij de spierpijn van enkele dagen. Hulde voor het organiserend comité. Sport verbroedert DE 144 Door Leo van de Ruit De Olympische Spelen zijn eens per vier jaar een feest van topsport en verbroedering. De hele wereld wordt er blij van. De 'Olympische Spelen' van 50 jaar DE 144 waren een feest van verbroedering en – een heel klein beetje – topsport. Wat een glorieuze dag! Zoveel leden, zoveel deelnemers, zo'n groot enthousiasme, herkenning en erkenning, waardering en bovenal vriendschap. Iedereen blij. Een groots moment van DE 144 - 50 was het. Misschien wel het grootste sinds de oprichting door zesvoudig Olympisch kampioen Charles Pahud de Mortanges op 1 maart 1961. officials en partners. De accommodatie had niet beter gekozen kunnen zijn; het Olympisch Stadion in Amsterdam. Zonovergoten tartanbaan en grasveld. Een arena vol nieuwe sporten voor oud-topsporters,  Dit gaf een nieuwe kijk op sport en op alle sportactievelingen. Carole Thate was lichtvoetig als in haar tophockeytijd. Zij hoefde niet te leren klimmen om eerste boven te zijn in een toren van touwen. José Poelmans blonk uit met spierkracht. Johan Wakkie toonde aangeboren leiderschap met een aanstekelijke lach. Harrie Vriend bleek bij 'scherpschietvoetbal' niets van zijn precisie uit het waterpolo te hebben verloren. Maar dan Joop Alberda, bekend van veel woorden. Hij weet van alle sporten veel, heel veel, zo niet alles. Hij kan daar gloedvol over vertellen en bewondering over afdwingen. Maar dat hij als sporter ook een alleskunner is, dat was niemand bekend. Met pikhouweel en puntschoenen vloog hij tegen de ijsberg op als ware hij een alpinist met Mont Blanc, Mount Everest en Kilimanjaro op zijn palmares. “Jury helaas onomkoopbaar” Door Marjolein Bolhuis-Eysvogel Wat een geweldig feest hebben jullie georganiseerd voor ons lustrum!!! 50 jaar is een mijlpaal en dat dát groots gevierd moet worden, hebben jullie helemaal begrepen! Geen mooiere plek denkbaarder en toepasselijker voor onze club dan het Olympisch Stadion in Amsterdam. Fantastisch om te zien dat bij iedereen toch de strijdlust weer naar boven komt als het spel gespeeld moet worden. Alles werd ingezet om de winst binnen te halen. Mijn “Oranjeteam”(prachtig al die shirts trouwens!) was natuurlijk onnavolgbaar, jammer genoeg zag niet iedereen dat en was de jury helaas onomkoopbaar… We hebben bijvoorbeeld alles in het werk gesteld om het “Witte-team” van Cees Vervoorn met touwtrekken te verslaan maar hun paardenkrachten waren net iets sterker dan de onze…. Toch ben ik enorm trots op ons Oranje-team, we hebben het erg leuk gehad met elkaar! Er was ook een mooie mengeling van spelen waardoor iedereen zijn inbreng kon hebben en ook nodig was. Na afloop een fantastisch “André Hazes” optreden met borrel en eten en met als klap op de vuurpijl nog het “Jeugdsportfonds” wat we financieel gesteund hebben: allemaal mooie dingen waar we met z’n allen met een enorm goed gevoel op terug kunnen kijken!  Lieve Margriet, Reggie, Boudewijn en Marko (van rechts naar kinks op de foto): Bijzonder bedankt voor deze prachtige dag waar jullie enorm veel werk voor hebben verricht!!! Aan de bak Door Minke Booij In de uitnodiging stond vermeld; trek makkelijke kleding aan, waarin je lekker kunt bewegen. Maar door de grote variëteit in leeftijd binnen DE 144 had ik toch geen echte zware activiteiten en grote inspanning verwacht. Tot ik in het geweldig aangeklede Olympisch Stadion aankwam. Toen begon mij een beetje te dagen dat ik het weleens mis zou kunnen hebben. En na ons eerste spel (scoren op goal) werden mijn vriend, Derk, die helemaal nietsvermoedend meegekomen was en ik, ‘de jonkies’ van het Oranje team (lekker vertrouwd), meteen gebombardeerd tot de actieve sporters. Dat wij beiden inmiddels ook al jaren inactief zijn, was geen argument. Kennis van sport was in ons team rijkelijk aanwezig, maar helaas was er maar één spel waarin we onze gezamenlijke specialiteit konden etaleren. De ‘jonkies’ mochten dus aan de bak. Zo moesten Derk en ik ons meerdere keren door de toren worstelen, een steile wand beklimmen, touwtrekken, gewicht heffen, sneeuwballen gooien en opvangen (overigens een geweldig spel!) en ga zo maar door. Het werd dus een compleet andere dag dan we hadden verwacht. Maar wat was het leuk, wat hebben we gelachen en wat een respect voor onze teamgenoten, veertigers, vijftigers, zestigers en zelfs zeventigers die ook de nodige zware inspanningen leverden! En altijd weer grappig om te merken dat niet alleen (ex-) topsporters, van wie we allemaal weten dat ze niet tegen hun verlies kunnen, maar ook journalisten, scheidsrechters, sportbestuurders en eigenlijk iedereen die iets met sport te maken heeft, dezelfde sportmentaliteit bezit. De op- en aanmerkingen richting de wedstrijdleiding waren dan ook niet van de lucht. Maar ondanks al die fanatieke geesten bleef het gezellig, zelfs tijdens de prijsuitreiking en waren ook de borrel en barbecue achteraf een succes! Mijn complimenten aan de organisatie en de lustrumcommissie voor deze geweldige dag. Nog lang hebben Derk en ik kunnen nagenieten van dit lustrum en niet alleen in gedachten… Voor het volgende lustrum zijn wij dan ook zeker weer van de partij, al gaan we daarvoor wel eerst in training!  “Je weet het gewoon gevoel” Door Ruben Houkes Het lustrumfeest, ofwel het kampioensfeest genoemd door team GROEN, is een memorabele dag geworden. Vanaf het allereerst moment dat ik mij een 144-er mocht noemen, had ik al het gevoel dat ik te maken zou krijgen met een geweldige groep mensen die het hart op de juiste plaats hebben zitten en leven voor de sport. En dat is ook uitgekomen. Als nieuwbakken lid stel je je bescheiden op tijdens bijeenkomsten, zo is mij geleerd. Aftasten en aanvoelen. Kat uit de boom kijken en vooral gepast meedoen werd mij meermalen op het hart gedrukt. Thuis had ik mijn vriendin vooral ook ingeprent zich bescheiden op te stellen en op de juiste momenten te lachen. En toen de dag... Team GROEN..., je krijgt een shirt, je krijgt een route, je draalt wat om elkaar heen. Je kijkt elkaar aan en je weet het. Het gaat gebeuren. Elke sportman of –vrouw zal het herkennen. Voor de wedstrijd begint is het eigenlijk al gedaan. In boeken betiteld als flow. Voor mij gewoon het onderbuik gevoel of nog simpeler ‘je weet het gewoon-gevoel’. Vanaf de allereerste uitdaging (het gewichtheffen) sloeg bij Team GROEN de vlam al in de pan. Veel te fanatiek trokken we het gewicht volledig uit z’n voegen. Dit ritme hebben wij niet meer losgelaten. Of het nu ijsklimmen, de elastieken toren of schieten in de kruising was. Alles ging goed. Misschien op touwtrekken na. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door het sneeuwballen gevecht, waar Robert Eenhoorn ballen met 200 km/uur gooide. Los van onze eigen prestaties waren wij gezegend met de altijd scherpe blik van meneer en mevrouw Verheijen. Zij deden niet alleen met alles bloedfanatiek mee, maar hielden ook nog eens op een gepaste wijze zicht op andere teams en mogelijk vals spel van de anderen. Ik denk dat mede hierdoor het een prachtige en eerlijke wedstrijd is geworden. Het was geweldig om te zien hoe fanatiek alle teams waren. De organisatie was super en het was voor mij een mooie kennismaking met DE 144!  Ondanks kwakkelweer veel warmte in Olympisch Stadion Door Hans Klippus Met warme gevoelens denk ik terug aan ons jubileum in het Olympisch Stadion. Het was, ondanks het kwakkelweer dat Nederland de hele zomer teisterde, een boeiende middag op heilige grond, waarbij wat mij betreft het sneeuwballengevecht het hoogtepunt was. Maar voor mij had deze dag een extra betekenis. Mijn vrouw zat vanwege borstkanker midden in de chemokuren. Ze wilde toch graag mee. Natuurlijk is dat best spannend. Hoe zouden anderen reageren en zou ze het volhouden met haar zwaar verminderde conditie? Het werd ook voor ons persoonlijk een succes. Sylvia had het naar haar zin, hield het vol en deed ook nog wat spellen mee. En van diegenen die van haar situatie afwisten, kreeg ze opbeurende reacties, niks overdreven, gewoon goed. DE 144 toonde zich op deze dag een warme vereniging. Een groter compliment kan een club niet krijgen, denk ik. Sylvia had tijdens het eten ook nog de pech dat ze struikelde en – met de benen in de lucht – tegen de grond ging. Zeer bezorgd schoten Marjolein Eijsvogel, Yvonne van Gennip en Margriet Zegers toe. Je kunt door een minder drietal worden opgevangen… Grote kampioenen, maar wars van hoogmoed of – zoals wij in Den Haag zeggen – kapsies. Het is zoals ik DE 144 ken, een fijne ploeg mensen waarvan er velen bewonderenswaardige prestaties op het sportveld hebben geleverd, maar dat is aan hun houding niet te merken en daarom is het te midden van hen prettig toeven. Mede namens Sylvia (met wie het overigens goed gaat, chemo’s zijn klaar, nu het vervolgtraject) wil ik iedereen die daaraan heeft bijgedragen danken voor een voor ons dierbare dag. Ik hoop van harte dat we er bij het volgende lustrum weer bij mogen en kúnnen zijn.  Historie + historie = hypermodern Door Carole Thate Wat een geweldige dag in het Olympisch Stadion. Een betere omgeving om dit lustrum te vieren is niet te bedenken. Het ruim 80 jaar oude Stadion, waar ongelooflijke topprestaties zijn geleverd, was dan ook het decor voor .. het beklimmen van een ijsberg en een sneeuwballen gevecht! Hoe kan je zo iets bedenken en wat een manier om de Zomer- en Winterspelen bij elkaar te brengen!! Geweldig. Generaties die schouder aan schouder stonden om zo snel als mogelijk een opblaastoren te beklimmen (en af te dalen). Tactiek van het hoogste niveau dat ingezet werd om een mega gewicht te heffen, zonder dat dit ten koste ging van heupen en overige gewrichten. De hersens werden gekraakt en de spierpijn was al bijna voelbaar. Wat een leuke manier om elkaar niet alleen beter te leren kennen, maar vooral om actief en samen dit lustrum te vieren. Lustrumcommissie, heel veel dank voor de superorganisatie. Helemaal top! “André Hazes” tijdens het buffet  Enkele reacties van leden op het lustrum Hallo Reggie, langs deze weg wil ik jullie van harte bedanken voor de geweldige happening in het Olympisch Stadion afgelopen zaterdag. Het was perfect georganiseerd en ik heb een geweldige middag en avond gehad. Het weer werkte natuurlijk mee, maar jullie inzet voor de organisatie stond garant voor een groot succes, reuze bedankt. Nico Smit  Het lukte me niet je gisteravond te vinden om je te complimenteren met jouw inzet en die van je commissie bij de organisatie van onze lustrumviering. Een prima initiatief dat met adequate en professionele ondersteuning kon worden wat het werd: een prachtige middag in een voor velen (en ook voor mij: in de jaren zestig vonden in en om het stadion de trainingen van het nationale hockey XI plaats) historische omgeving. Dat het weer ook meewerkte maakte het geheel natuurlijk nog mooier. Ik weet uit eigen ervaring (het 8e lustrum in Muiden in 2001) hoeveel tijd en aandacht jullie aan de voorbereidingen zullen hebben besteed, zoiets loopt niet vanzelf. Het resultaat mocht er dan ook zijn. Dank dus voor alle inspanningen, je zult hebben gemerkt dat leden en gasten vol lof waren en zijn over het gebodene. Prima gedaan! Chris Mijnarends Eigenlijk kreeg ik de datum van ons Lustrumfeest pas goed mee op onze laatste bijeenkomst in het Frans Otten Stadion: zaterdag 14 mei. Net een week daarvoor had ik een trip naar Noord Ierland gepland en ons vertrek geboekt voor, inderdaad, zaterdag 14 mei. Pauline en ik hoefden er niet lang over na te denken: omboeken die handel: 50 jaar DE 144, daar moeten we bij zijn. Wat een goed besluit is dat geweest: een perfecte dag gisteren, m.i. precies zo georganiseerd als dat bij dit Genootschap past: sportief en relaxed; geheel in de stijl van de voorzitter zou ik denken. Een voorrecht dat ik lid mag zijn, wij hebben genoten! Louk Sanders  Jeugdsportfonds bedankt DE144 Trinko Keen directeur van het Jeugdsportfonds : “Op 14 mei vond het 10e Lustrum van DE 144 plaats in ons prachtige Olympisch Stadion. Het Jeugdsportfonds vond het een grote eer om als goede doel een donatie van maar liefst € 5.000 te mogen ontvangen. Daarnaast was het voor het fonds van belang om de leden van DE 144 te informeren over het Jeugdsportfonds. Ons motto is: ‘Alle kinderen moeten kunnen sporten’ Dat sporten gezond is, verbroedert, de sociale integratie bevordert en bovenal leuk is een open deur. Sporten levert een bijdrage aan het voorkomen van overgewicht, brengt de jeugd spelenderwijs gevoel voor discipline bij en creëert zelfvertrouwen. Op zich allemaal niets nieuws maar helaas is sport geen automatisme, ook niet in ons rijke Nederland. In gezinnen van ongeveer 350.000 kinderen ontbreekt voldoende geld om de contributie van de sportclub te betalen. Ieder kind zou toch gewoon lekker moeten kunnen sporten? Het Jeugdsportfonds wil daar wat aan doen en heeft in 2010 19.640 kinderen een extra sportkans geboden en we zien dat er jaarlijks sprake is van een toename van aanvragen. Wilt u op de hoogte blijven over het werk en de missie van het Jeugdsportfonds dan kan dat via onze website www.jeugdsportfonds.nl. U kunt zich ook aanmelden voor onze nieuwsbrief ‘het Jeugdsportjournaal’. Geweldig bedankt voor de kansen die DE 144 het Jeugdsportfonds bood op hun 50ste verjaardag!” DE 144 dankt de sponsoren voor het mogelijk maken van het lustrumfeest in het Olympisch Stadion!  Lotto was onze hoofdsponsor en ABN AMRO de bronzen sponsor, maar ook alle andere genoemde sponsoren hebben een substantiële bijdrage geleverd, waarvoor onze meer dan hartelijke dank!          Nawoord van de Lustrumcommissie Door lustrumvoorzitter Reggie de Jong De Lustrumcommissie heeft de uitdaging op zich genomen om van het 10e lustrumfeest, ons 50-jarig bestaan, een onvergetelijke dag te maken. We zijn aan het denken en brainstormen geslagen, we hebben de handen uit de mouwen gestoken en het resultaat was zichtbaar op zaterdag 14 mei 2011! Een dag met Olympische uitstraling in het Olympisch stadion. Een dag met sportieve energie met De Spelen van DE 144. Een dag met oog voor een goed doel; we hebben ons ingezet voor het Jeugdsportfonds, want alle kinderen moeten kunnen sporten! En vooral een dag met veel plezier. Gezien de vele reacties die wij hebben ontvangen, hebben wij het gevoel dat we in onze opzet geslaagd zijn. Het was een eer om dit 50-jarig bestaan te mogen vormgeven en we dagen over 5 jaar een nieuwe Lustrumcommissie uit om met net zoveel passie en energie DE 144 leden weer met iets anders te verrassen. Uiteraard danken wij de sponsoren, want zonder hen hadden we dit absoluut niet mogelijk kunnen maken. Wij danken het Olympisch Stadion, omdat wij haar kostbare bezit voor een dag mochten gebruiken. We ontvingen na afloop van haar nog een prachtig bloemstuk ter ere van ons 50-jarig bestaan; zeer attent! Helaas kon niet iedereen aanwezig zijn op het lustrumfeest, maar tijdens de najaar bijeenkomst in Holland Casino op dinsdag 1 november nemen wij de paspoortjes en de ‘restanten’ van de kleding, die zo fantastisch is geregeld door Hans Muller, mee zodat de afwezigen mogelijk nog iets van de sfeer kunnen proeven. Inmiddels is bij een ieder de opgelopen spierpijn weggetrokken en blijven de leuke herinneringen over. Wij danken jullie voor je enthousiasme, sportieve inzet en gezelligheid! Tot ziens op de andere evenementen en bijeenkomsten van DE 144…. Sportieve lustrumgroet, Boudewijn Maat Margriet de Ruiter-Zegers Marko Koers Reggie de Jong |
||||||||||