| |
Opgericht 1 maart 1961 door Charles Pahud de Mortanges.
Ereleden: Albert Milhado (1981), Sjabbe Bouman (1986), Dick Loggere (1986), Wim van Zijll (1987), Jan Nieuwenhuyzen Kruseman (1991), Fanny Blankers-Koen (2000), Hans Muller (2002), Chris Mijnarends (2003), Marie Smit-Vierdag (2005), Ruud Onstein (2005) Klaas Nuninga (2006), Jan Jiskoot (2011)
Nieuwsbrief 2011.04, SEPT, OKT, NOV, DEC
Redactie: Jos van Kuijeren en Jan Jiskoot
Vaste correspondent: Ruud Onstein
Vaste fotograaf: Ed Verheijen Adres secretariaat van DE 144
Het adres van het a/i secretariaat van DE 144 is:
p/a Eikenlaan 43, 1213 SH, HILVERSUM
Telefoon: 06-53120190
E mail: reggiedejong@planet.nl
Agenda
14 februari 2012:
Algemene Ledenvergadering in het Frans Otten Stadion Amsterdam
Aanvang 17.30 uur
Van de redactie
Nu in januari 2012 ontvangen jullie de nieuwsbrief van december 2011. Het leek de redactie
beter de nieuwsbrief niet in de laatste week van december te versturen, midden tussen de kerst en nieuwjaar post.
De redactie wenst alle leden en partners en familie een goed 2012.
Terugkijkend op 2011 willen we allereerst stilstaan bij het overlijden in de laatste maanden van een drietal prominente leden van DE 144. Het betreft erelid en oud voorzitter Wim van Zijll, oud redactielid van de nieuwsbrief Anton Witkamp en oud organisator van tennistoernooien Cor du Buy. Meer staat er in de in memoriams over deze leden.
2012 heeft vooral en terecht gestaan in het teken van het tiende lustrum, tevens 50 jarig jubileum van het genootschap. In een speciale nieuwsbrief hebben we bij het feest in het Olympisch Stadion in Amsterdam uitvoerig stilgestaan.
We staan stil bij de Klaas Nuninga Open in september en het zeer geslaagde najaarsdiner in het Holland Casino in Rotterdam op 1 november.
En natuurlijk de voordracht van Robert Eenhoorn over de WK honkbal en het gouden Nederlands honkbal team.
Tenslotte schenken we ook enige aandacht aan de openbare les die Cees Vervoorn aan de Hogeschool van Amsterdam verzorgde.
JJ en JvK
In memoriam Wim van Zijll De oud voorzitter en erelid van DE 144 is op 18 augustus op 95 jarige leeftijd in Den Haag overleden. De laatste jaren verbleef hij in een verpleeghuis en werd hij door zijn zoon Willem jr. tot enkele jaren gelden op de hoogte gehouden van het wel en wee van het genootschap door het voorlezen van de nieuwsbrief, tot het moment dat ons erelid dat niet meer kon volgen.
Wim van Zijll behoorde tot één van de eerste Nederlanders die de universitaire opleiding Lichamelijke Opvoeding afrondden aan de KUL (Katholieke Universiteit Leuven) in België. De universiteit waaraan hij ook zijn doctorstitel behaalde.
Algemeen secretaris van de NSF was de belangrijkste functie die hij daarna bekleedde. De Nederlandse Sportfederatie was de eerste grote sportkoepel, naast het NOC, waarin hij later werd opgevolgd door 144-lid Wim de Heer.
 Wim van Zijll
Grote invloed heeft hij gehad op het tot stand komen van de eerste sportnota in 1958.
Als vertegenwoordiger van de NSF had hij eveneens grote invloed, zowel in Nederland als daarbuiten.
Daarnaast is hij jarenlang verbonden geweest aan de Haagse Academie voor Lichamelijke Opvoeding, waar hij Geschiedenis en Stelsels van de Lichamelijke Opvoeding doceerde om de theoretische fundering van de docenten lichamelijke opvoeding te vergroten.
Belangrijk is Wim ook geweest voor het toekennen van de baten van de sporttoto aan de sport.
Met veel plezier en voldoening heeft hij het voorzitterschap van DE 144 uitgeoefend. Een voorzitterschap, dat hij vooral een eer vond omdat het een genootschap van sportvrienden betrof.
Met veel plezier denken wij ook terug aan Wim van Zijll, wiens naam voor altijd verbonden zal zijn aan de Nederlandse Sportwereld.
JJ
In memoriam Anton Witkamp
24 september ontvingen wij het bericht van het overlijden van Anton Witkamp, oud redacteur van de nieuwsbrief, een functie die hij 7,5 jaar uitoefende samen met Leo van de Ruit.
Zijn opvolger Charles Taylor als chef sportredactie van de Telegraaf schrijft over Anton:
VERNIEUWER
(1929 2011)
Ergens in de vroege jaren na de oorlog, kregen de toen al vooraanstaande sportjournalisten Piet Kienhuis en Herman Kuiphof een Haags brutaaltje op bezoek. Hij wilde in de journalistiek en of zij hem daarbij konden helpen. Dat werden na ampele overwegingen wat kleine artikelen voor onder meer de Haagsche Courant, maar geen vaste job. De kleine liet zich niet kisten en ging onverdroten voort op het door hem zelf gekozen pad. Eigenwijs, eigenzinnig, gefocust. Met eigen verdiend geld bezocht hij in die tijd zelfs de Olympische Spelen in Londen, want het was de topsport die hem ongekend boeide en waarvan hij getuige wilde zijn. Als journalist wel te verstaan. En zo klopte hij begin jaren vijftig ook aan bij het landelijk opererende ANP waar zijn eerder geschreven artikeltjes eindelijk op waarde werden geschat. Alvorens echter een vaste aanstelling te krijgen moest hij even pas op de plaats
maken als telexbediende. Maar lang duurde dat niet, want zijn enorme talent werd snel opgemerkt en met een contractje gewaardeerd.
Het was de start van wat een luisterrijke carrière zou worden. Witkamp onderscheidde zich toen al door zijn kordaatheid die aan een niet te stillen nieuwsgierigheid was gekoppeld. Oog voor nieuws, voor mensen in dat nieuws. Hij was leergierig en snel. Jan Blankers, de grote man van de sportredactie van De Telegraaf lijfde hem vervolgens in toen hij van dit talent in wording hoorde en spijt heeft hij van die beslissing nooit gehad.
Op de burelen aan de roemruchte Amsterdamse Nieuwezijds Voorburgwal kregen journalisten enorm veel kansen op ontwikkeling en ontplooiing. En ook Witkamp kreeg zijn deel. Pijlsnel werd hij een topjournalist waarmee de sportwereld rekening diende te houden.
De kleine Napoleon, zoals hij later zou worden genoemd, slaagde erin leiders en atleten aan zich te binden door hen een groot en landelijk groeiend podium te bieden. Maar hij schroomde ook niet om met verbale kracht en harde opinies de autoriteiten te testen en oneerlijke sporters te kapittelen. Groot gezag en een grote vriendenschaar werden zijn deel, zeker ook toen hij in 1969 Jan Blankers opvolgde als chef van de sportredactie. Dat bleef Witkamp tot begin 1976.
In zijn periode als sportchef initieerde Witkamp naast het leidinggeven op de sportredactie en het verslaan van vele grote sportevenementen als Europa-cupwedstrijden, het Nederlands Elftal, Olympische Zomer- en Winterspelen, de Giro dItalia EK- en WKs schaatsen, ook nog talrijke acties. Zo liet hij de teloor gegane profronde van Nederland weer tot leven brengen, schreef hij sportpockets over onder andere Ard Schenk, bedacht hij het Voetballer van het Jaar-klassement en veranderde hij de dagelijkse sportrubriek van De Telegraaf in de zelfstandige naam Telesport. Witkamp
wist tevens ook als geen ander, het journalistieke en commerciële belang aan elkaar te koppelen zonder de journalistieke onafhankelijkheid prijs te geven. Objectiviteit en
integriteit waren deze vernieuwer in het vrij conservatief en behoudend
opererende dagbladwereldje van die tijd, heilig.  Anton in Tokio 1964
Een van zijn meest aansprekende en bijzonder geslaagde innovaties was het tot stand brengen van de zogeheten Supercup-wedstrijd; een clash tussen de winnaar van de Europacup voor landskampioenen tegen de winnaar van de EC voor bekerwinnaars. Een kraker die nog steeds bestaat. Het leverde deze Telegraaf-icoon binnen de UEFA en FIFA opnieuw veel waardering en gezag op, waardoor ook De Telegraaf als krant extra uitstraling kreeg.
Anton Witkamp was een echte nieuwsman, die in zijn periode als adjunct-hoofdredacteur vanaf 1976 tot aan zijn VUT in 1991, maar als mens ook een grote persoonlijkheid. Hij wilde niets liever dan altijd maar weer een lekker krantje maken en wie daaraan minstens net zo hard wilde werken als hijzelf, kon altijd rekenen op zijn steun. Met groot respect en enorm veel waardering zal zijn naam onlosmakelijk verbonden blijven met de krant die hem zoveel heeft gegeven en die hem zelf zo lief was.
Charles Taylor, oud chef-Telesportredactie De Telegraaf.
In Memoriam Cor du Buy Op 11 november is na een kort ziekbed 144 coryfee Cor du Buy op negentig jarige leeftijd overleden.
De tafeltennisser van de eeuw, die dit jaar nog een hoge onderscheiding van de Internationale Tafeltennis Federatie ontving en bovendien was benoemd tot bondsridder had wel lichamelijke klachten, maar dat het snel tot zijn overlijden zou leiden is voor velen een totale verassing geweest.
Zestien maal won hij de NTTB Cup en negenmaal het enkelspelkampioenschap van Nederland, een aantal dat veel hoger had kunnen zijn als de WO II niet was uitgebroken, Cor is voor DE 144 van groot belang geweest voor activiteiten binnen het genootschap. Jarenlang organiseerde hij een tennistoernooi bij de bedriegertjes in Bergen. Bovendien was hij nog één van de organisatoren van het tennistoernooi van DE 144 in Zandvoort in 2006 door meerdere malen naar Zandvoort te komen ter voorbereiding van het toernooi.
 Cor du Buy
Een jaar later tekende hij weer voor de organisatie van een
tennistoernooi in het Frans Otten Stadion, dat wegens gebrek aan
belangstelling geen doorgang kon vinden. Zeer bescheiden als hij was
informeerde hij altijd naar de gezondheid van de hele familie en was hij altijd blij als je hem belde. Grote zorgen maakte hij zich ook om de gezondheid van zijn vrouw. Voor zichzelf bleef hij altijd een optimist.
Cor maakte van zijn sport zijn zaak. Wie heeft er niet gespeeld op een tafeltennistafel en met een batje, waarop de naam Cor du Buy prijkte
Bettine Vriesekoop had grote bewondering en waardering voor meneer du Buy zoals ze hem noemde tijdens een jaarvergadering van DE 144.
JJKlaas Nuninga Open: intiem topevenement Het lag waarschijnlijk aan de natte zomer. Ik vermoed dat heel veel leden van DE 144 alsnog een vakantie naar de zon hebben geboekt , sprak Klaas Nuninga in zijn openingswoord. Hij en zijn Simone, die de vlekkeloze organisatie weer op zich namen, telden die woensdagmiddag/-avond 27 deelnemers, van wie 25 ook aanzaten aan het diner. Niet zo veel. Dat was in het verleden met 38 tot 45 m/v wel anders geweest. Maar toch ook niet altijd , vervolgde de naamgever van het K.N.O. In 2007 verschenen eveneens minder dan 30 144'er op de gravelbanen Lage Vuursche's Midget Golf Paradijs.
Klaas gunde eenieder een plekje onder de zon. We moeten ook constateren dat de recessie niet zo nijpend is dat men zich niet meer kan permitteren de zon op te zoeken. Waarop Jan Jiskoot gevat opmerkte: Ja, zelfs naar Griekenland om dat land te ondersteunen.
Het was de 21ste september trouwens uitstekend weer en werd het een intiem topevenement. Geen druppeltje regen viel uit de bewolkte hemel. De jassen konden aan de kapstok blijven hangen of in de auto blijven liggen. Alleen Eise Borgers (84) hulde zich in anti-regenplastic, het knaloranje jack van de negende lustrumviering met bijpassende cap. Vanaf de eerste tik tegen de bal ontwikkelde zich een vrolijke wedstrijd met veel stadiongeluid. De juichende jaaaaa's om een rake putt en teleurgestelde oooch's wisselden elkaar af in het spanningsveld van een uur.
Voormalig secretaris Jan Jiskoot, die trouwens nog steeds dagelijks met van alles in de weer is voor DE 144, verdedigde zijn titel uit 2010 toen hij 37 slagen over 18 holes een historisch record in deze klassieker neerzette. Hij joeg de bal andermaal met weergaloos maatgevoel over de banen en scoorde de ene birdie-2 na de andere.
Na een uur was de strijd voorbij en gaven de deelnemers zich over aan de versnaperingen in het restaurant in afwachting van het diner en werd het gezellig als altijd. Om de uitslag te bepalen was enige rekenwerk vereist. Vooral bij de heren. Bij de dames eindigde Reggie de Jong als derde met 55 slagen, Agnes Kranenberg als tweede met 54 en werd Kirsten van der Kolk kampioene met 52 slagen. De roeikampioene van Beijing 2008 zegevierde
tot haar eigen verbazing. Duikboot , riep iemand in de zaal. Zij ging
naar huis met een fles mooie wijn. Ik vind deze dag ontzettend leuk ,
zei de winnares. Ik heb speciaal een oppas voor mijn kinderen
geregeld. Mijn man Pepijn baalde ontzettend, dat hij door werkzaamheden
niet mee kon doen.
 Kirsten v d Kolk
De heren wonnen het in de KNO-editie 2011 van de dames. Wim de Heer werd derde met 48 slagen. Jan Jiskoot en Leo van de Ruit, van wie wordt beweerd dat hij elke dag op de golfbaan staat, wat overigens niet geheel waar is, brachten beiden 47 slagen binnen. Uitvoerig rekenwerk (laatste 9, laatste 6 en laatste hole) maakte uit dat de sportjournalist de opvolger was geworden van de voormalig secretaris. Bovendien gaf één hole-in-one op een of andere manier de doorslag voor nog meer prijzen. Leo kreeg ook een fles mooie wijn, alsmede de twee antieke putters, beschikbaar gesteld door Jaap Rijks (91 en weer zelf enthousiast deelnemer!) en wijlen Joan Dudok van Heel. De winnaar sprak: Jammer dat we met zo'n klein gezelschap waren, ik had graag van veel meer deelnemers willen winnen.
 Leo van de Ruit
Voor volgend jaar, na een betere zomer, worden weer meer deelnemers verwacht. Waar waren de jongeren dit jaar , vroeg Simone Nuninga. Er zijn genoeg redenen om deel te nemen à la De Coubertin , sprak echtgenoot Klaas in zijn slotwoord. Dit is een spelletje dat iedereen kan. En het is altijd gezellig in een leuke ambiance. Daarom zeg ik: Tot volgend jaar, dan komen we met zijn allen weer terug.
Leo van de RuitNajaarsdiner DE 144 Liefst 88 gasten, leden van DE144, partners van de leden, genodigden van het bestuur van het genootschap, ontving Ben van Vliet, directeur van het Holland Casino in Rotterdam op 1 november.
Voor de tiende maal was DE 144 te gast bij het Holland Casino. Een aantal leden dacht dat
Ben van Vliet ook lid was van het genootschap, omdat ze hem al zo lang kenden. Omgekeerd kent Ben ook veel leden, omdat die trouwe bezoekers van het najaarsdiner zijn.
Onder de gasten bevonden zich maar liefst 5 ereleden van het genootschap en 4 oud voorzitters
Na de ontvangst met een hapje en een drankje werden de leden getrakteerd op een gedegen en humorvol betoog over de WK honkbal door Robert Eenhoorn, waarover verder in deze nieuwsbrief meer.
Dit jaar werd het genootschap een uitstekend 3 gangen diner aangeboden, dat door de aanwezigen zeer werd gewaardeerd.
Speciaal voor de leden werden de 144 Casino Spelen georganiseerd. Fanatiek wilde natuurlijk iedereen die winnen. Op de foto staan naast Ben van Vliet de winnaars: Minke Smeets- Smabers en Mario van der Ende.
Volgens enkelen kwaaddenkers had Mario (te vroeg) afgefloten, toen hij ontdekte dat hij eerste stond. Dat kon niet aangetoond worden. De door Ben aangeboden prijzen namen de winnaars dankbaar in ontvangst.
Na afloop van het officiële gedeelte heeft een aantal 144-ers hun geluk met wisselend succes in het Casino beproefd.
 Ben van Vliet, Minke Smeets, Mario van der Ende
Ben van Vliet heeft er voor de tiende maal voor gezorgd dat het najaars (jubileum) diner een onvergetelijk succes is geworden, waaraan we nog lang zullen denken.
JJOpenbare les van Cees Vervoorn
Cees Vervoorn blijft in het nieuws.
Op woensdag 16 november hield Cees Vervoorn in een overvol auditorium van de Hogeschool van Amsterdam zijn openbare les als Lector Topsport en Onderwijs.
Een tiental leden van DE 144, vele anderen uit de sportwereld, zijn gezin en zijn ouders werden door Cees bezig gehouden met een les vol filmfragmenten uit het leven van Cees, als sporter, coach, wetenschapper, begeleider, directeur van een opleiding en directeur van een domein.
De titel van de openbare les was A Life Changing Experience! Durven we nog te dromen?
Het werd een onderhoudende, luchtige, soms kluchtige, soms ernstige kijk in de ervaringen van de nog jonge vijftiger.
De ambitie is er nog steeds bij Cees die vooral bekend staat als groot netwerker.
 Cees Vervoorn bij de HvA In die hoedanigheid kunnen de bestuurders van de Hogeschool van Amsterdam nog veel van hem verwachten in het domein van Topsport en Onderwijs.
Dat Cees daarbij zijn nek durft uit te steken blijkt ook weer eens uit het zitting nemen in een nieuwe bestuursstructuur van Ajax, waar de recente problemen heel Nederland bezig houden.
JJ
In vijf stappen naar de wereldtitel
Het was weer een topbijeenkomst het najaardiner van DE 144 in het Holland Casino te Rotterdam. Niet alleen vanwege het ontmoeten, maar ook vanwege de mix van spelvreugde, gezelligheid van oude (sport)vrienden en de bijdrage van Robert Eenhoorn. Niemand van ons kon enkele maanden geleden bevroeden dat het Nederlands honkbalteam in Panama de wereldtitel zou veroveren. Nederland was even helemaal honkbalgek, het wonderlijke bijverschijnsel van winnen.
Voorzitter Ben Sonnemans, zoals hijzelf zei nog steeds een beetje warrig na de geboorte van zijn inmiddels 4 weken oude dochtertje Josephine, leidde de spreker in met Twintig jaar geleden hing ik als een jong ventje in een boom bij het Pim Mulier stadion tijdens de Haarlemse honkbalweek en wie weet was ik toen al bij een historisch moment. Toen al vond ik het intrigerend en genoot van de enorme klappen. Later zag ik Nederlanders vertrekken naar de US of A en inmiddels is honkbal helemaal hot
 Robert Eenhoorn
Even voelde Robert Eenhoorn zich als een snotaap in DE 144, maar al snel was hij zijn gene te boven en nog geen minuut later volgde zijn achtergrondverhaal van de weg naar het succes. Hij noemde 5 stappen, eigenlijk de kenmerken van de Nederlandse topsporters op weg naar succes.
Iedereen herinnert zich een belangrijk moment om ergens in te geloven. Voor velen van ons waren dat de Spelen van Sydney 2000. Theo Reitsma had er toen al op aangedrongen om profspelers toe te voegen aan de Olympische selectie. Het was allemaal ongestructureerd, waarbij Nederland na een 0-2 achterstand met 4-2 won van het schier onverslaanbare Cuba. Het overkwam ons net zoals de nederlaag tegen het onbeduidende Zuid-Afrika! Die ervaringen vormden de basis van wat nu bereikt is.
De volgende stap was dat we na terugkomst een pad uitgestippeld hebben door de beste spelers met een Nederlands paspoort te laten spelen. Een amateurgroep met Nederlandse en Antilliaanse spelers en een groep met Nederlandse en Antilliaanse profs. Het klinkt eenvoudig, maar dat was het niet. Het heeft Nederland technisch en tactisch beter gemaakt en het doel om bij toernooien bij de eerste acht of vier of nog hoger te eindigen kwam steeds dichterbij.
Het motto was: Als je topsport wilt, selecteer dan de beste mensen, die zich willen committeren aan dat doel.
Als je wilt winnen, moet je je ernaar gedragen. En dat hield in dat je dus moet kunnen intimideren. Lieve en aardige mensen bestaan niet in de topsport. Ook honkbal kent zo zijn eigen wetten.
Talentontwikkeling is een van de sleutelwoorden in de topsport van 2011. Talenten komen bij een club bovendrijven, maar de ontwikkeling gebeurt ergens anders. Bij honkbal in Noord-Amerika. Wil je aansluiting bij de wereldtop dan moet dat daar gebeuren. Vijfennegentig procent van het Nederlands team is geheel of gedeeltelijk in de USA opgeleid.
Professionals zijn de baas en niet de bestuurders, vindt Eenhoorn. Deze mensen moeten de ruimte hebben om hun gang te gaan. Dat geldt voor de hoofdcoach en de specifieke coaches. Dat team van mensen moet de dienst uit maken. Bestuurders zouden meer een raad van toezicht moeten zijn.
Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de spelers. Zij moeten het doen en de beslissende stappen zetten. Prachtig het bereiken van de halve finale, maar in de finale moet het gebeuren. Die laatste stap is de moeilijkste. En daarom gaan alle credits naar de spelers en de begeleidingsstaf. De wedstrijdgegevens spreken duidelijke taal. Het veldgemiddelde was fantastisch en dat geldt ook voor het moyenne van de werpers.
En nu? Hoe kan je een vervolg geven aan dit succes?, vraagt Charles Taylor, voormalig chef-sport bij de Telegraaf. Voortgaan op de ingeslagen weg, is het antwoord. De 15.000 honkballers van Nederland blijven pushen. Programmas uitvoeren bij de clubs, aan het werk op scholen. Het team zal blijven presteren want er zijn 55 profspelers, die graag in het Nederlands team willen spelen. En hopen dat honkbal weer Olympisch wordt.
Een boeiend en inspirerend relaas van Robert Eenhoorn. Dank je wel!
Jos van Kuijeren
Geboren
26 september 2011: Josephine Roosmarie, dochter van Xandra Olivier en Ben Sonnemans.
Van harte gefeliciteerd!
Tenslotte Iets te vertellen, of een goed idee? Meldt het aan het centrale aanspreekpunt voor de redactie van DE 144: Jan Jiskoot, Lettenburg 96, 2135 DH Hoofddorp, e-mail: j.k.jiskoot@quicknet.nl
Vergeet ook niet adreswijzigingen door te geven aan het secretariaat. *(Zie adres pagina 1) Fotos van het najaarsdiner 1 november 2011 in het HC in Rotterdam.
Prominenten aan de speeltafel
 Gehoor bij Eenhoorn
Humor bij Eenhoorn
Wakkie, v.d. Ende, V. Vliet, Büchel, Sonnemans
 Ereleden Muller en Mijnarends
 Warners en Breukink
|
|
